Ik word wakker van het getik op de ramen. Da's balen, het regent. Was van plan een behoorlijk stuk te gaan fietsen, maar dat zou dus nog wel eens lastig kunnen worden. Na een aantal uur koukleumen onder het genot van een droge boterham en wat muziek uit mijn mp3-speler, besluit ik het toch maar op te wagen, want nog een dag in dit koude, dure, ongezellige, grote huis zie ik niet echt zitten.
Langs een modderpaadje glibber ik naar boven, waarbij ik halverwege ook nog eens mijn everwicht verlies en onderuit ga, dus compleet onder de modder bestijg ik even later mijn stalen ros. De regen variert van miezer tot vervelende grote buien, maar ik rijd stug door totdat ik na een kilometer of 40 bestluit dat het tijd is voor een lunchpauze.
Ik beoordeel een kapperszaak per ongeluk als een eethuisje, en knijp in de remmen. Ik realiseer mijn vergissing, vraag of ze ergens een restaurantje weten, en voor ik het weet word ik binnengevraagd om een heerlijk warme kop thee te genieten en even op de warmen. Wanneer ik even later aangeef dat ik toch echt verder moet omdat ik ergens wat wil eten word ik tegengehouden, en evenlater komt er een grote schaal met een heerlijke aardappel-met-ei-en-brood maaltijd te voorschijn. Smullen!
Inmiddels worden we natuurlijk omgeven door het gehele dorp, en gezellig kletsen we over van alles en nog wat. Erg verdrietig toen het zoontje van een jaar of zes even later ook binenkwam; hij leed aan een soort van staar (sorry, dat stukje medische kennis is even ondergesneeuwd), waardoor hij aan zijn ene kant al zo goed als blind was, en dat aan de ander zijde over niet al te lange tijd ook zou worden. In Syrie niet te verhelpen, maar volgens de dokters misschien in Duitsland wel, maar goed, zie daar maar eens geld voor te regelen..
Enigszins aangedaan stapte ik dus na dit fantastisch onthaal even later weer op mijn trouwe vriend, en zette mijn tocht voort. Een vervelend aaneengesloten lint van dorpen volgde, maar het was weer droog en even na het invallen van de duisternis wist ik Qala'at al Madikh te bereiken, waar zowaar een prima hotel voor een vrij redelijke prijs stond.
Terwijl ik nog aan de ontvangstkoffie zat, verschenen er buiten ineens nog twee schimmen voor de deur. Fietsers!! Meteen naar buiten natuurlijk, en hoe toevallig, het blijken Helene en Romain te zijn, twee Fransen die ongeveer gelijk met mij op reis vertrokken zijn, hoewel zei Marseille als start punt gebruikten, en waar ik in Goreme al over verteld was. We waren van plan ergens af te spreken, maar ongepland kruizen onze wegen elkaar nu dus al!
De rest van de avond dus gezellig kletsen, onder genot van een redelijke maaltijd in het restaurant en later op onze respectievelijke kamers.
