De diaree heeft weer te kop op gestoken, maar ik wil door naar Haleb. De eerste kilometers naar de grens gaan prima, dus ik heb er weer vertrouwen in. Daar aangekomen is het echter een uur dringen en voorbij gedrongen worden om te proberen mijn exit-stamp voor Turkije te bemachtigen. Dit heeft echter zijn gevolgen, waardoor ik me een stuk minder gezond voel wanneer ik Syrie binnen mag gaan. Formaliteiten daar als een zonnetje. Zodra ze de grote blonde buitenlander zien opdagen, worden alle vervelende en oninteressante Turken opzij geveegd, om eindelijk voor wat variatie in hun werk te zorgen. Nog wel even een paar formulieertjes invullen en nog een keer verzekeren dan ik echt niet naar Israel zal rijden, en een paar minuten later sta ik weer buiten. Welcome in Syria!
Hoewel de omgeving me direkt interesseert en aanspreek, duidelijk anders dan de afgelopen weken Turkije, ontpopt de weg naar Allepo zich uiteindelijk in een grote slijtageslag. Ik voel me weer helemaal niet goed worden, moet constant naar de wc, terwijl er nergens plaatsen zijn om me ergens te verschuilen, en rijd uiteindelijk puur op mentale kracht over de veel te drukke en volgens mij af en toe ook behoorlijk gevaarlijke weg naar de metropool toe.
Precies op het goede moment besluit ik te stoppen om de weg te vragen, aangezien ik me dan juist naast de hotel wijk blijk te bevinden. Terwijl ik even verder sta te wachten om de weg over te steken richting het befaamde Tourist hotel, verschijnt er ineens een fietser naast me. Het is Jaques, een Belgische fietser die de afgelopen weken door Syrie heeft gereden en eveneens naar het Tourist hotel toe wil. Helaas blijkt het al vol te zijn, en samen begeven we ons naar een ander nabijgelegend hotel.
Daar wacht me nogmaals een verassing, want terwijl we onze fietsen afladen, word ik ineens geroepen door Jess en Liz die ik in Goreme al tegen was gekomen, en in een hotel om de hoek slapen. 's Avonds dus gezellig met z'n allen een hap eten.
