Voel me gelukkig wat beter, maar echt veel honger heb ik nog niet, Heb echter geen zin nog een dag in Antep te blijven, dus begeef me richting Kilis, zoals gepland. De eerste kilometers gaan redelijk, maar daarna begint het gevoel van misselijkheid en een lichte hoofdpijn weer te overheersen. De diaree lijkt 's avonds echter verdwenen, dus dat is positief.
Terwijl ik op zoek ga naar een eenvoudige lichte maaltijd van soep, brood en rijst, raak ik verzeild op een bruilofts en verhuisceremonie. Twee broers zullen over twee dagen gaan trouwen, en momenteel worden de verhuiswagens volgeladen met kado's en huwelijksschatten, terwijl vrienden en familie (allemaal mannen natuurlijk) buiten dansen en plezier maken, onder genot van een meegereden 'discobar'. Natuurlijk moet ik ook meekomen dansen en feesten, en even later sta ik dan ook mijn pogingen tot Turkse dans te vertonen, terwijl ik omringd word door een grote groep mensen die volledig statisch naar me staan te kijken en binnensmonds natuurlijk hard lachen. Fijn..
Buikje was het er ook niet echt mee eens, maar door lange dansgebeuren zijn de meeste eethuisjes inmiddels iets anders gaan doen, dus word ik min of meer verplicht tot het nuttigen van een pittige Adana kebap. Dat was nou weer niet helemaal de bedoeling, maar wel lekker.
