Na een weekje heerlijke rust in Goreme is het vandaag weet tijd om verder te gaan.
Echt verassend hoeveel mensen je in een korte week in een hostel ineens kunt tegenkomen; het lijkt hier wel een groot internationaal kruispunt, waar men ofwel afdaalt richting Syrie, ofwel doorreist naar exotisch Iran, of, na vaak een van deze landen bezocht te hebben, teruggaat naar Istanbul. Het spreekt dan ook voor zich dat ik weer erg veel interessante contacten heb opgedaan. (Dus, mensen, gaat allemaal naar de Shoestring in Goreme, plug, plug, haha :))
Hoewel een van de eigenaars van het hostel me een rustig dagje over een vlakke weg beloofde (die heb ik eerder gehoord), bleek al binnen een kilometer dat hij zijn belofte verre van na kon komen; direkt bij het Open Air museum (dat ik trouwens niet bezocht had; te duur) gaat de weg al met meer dan 20% over een slecht aangelegd kasseiweg naar boven toe; de gelijksoortige weggetjes in de Ronde vallen er volledig bij in het niet.
Vervolgens mag ik echter wel een beetje afdalen, om geleidelijk aan over een bergpas naar boven toe te slingeren. Boven aan het uitzicht op een bijna 4000 meter hoge vulkaantop die zichzelf gesluierd houdt in een mooi toefje bewolking. Het landschap verander ook meteen rigoreus; ineens is het weer helemaal plat.
Grappig om te zien hoe het landschap gedraagd; aan de ene kant het Anatolische plateau waar ik tot aan Aksaray en Mt Hassan op z'n Nederlands overheen vloog; daarna ineens een bizar heuvellandschap met de vallei en grotkerken van Ilhara aan de ene kant, en Goreme en Cappadocie aan de andere kant, dan weer een vulkaan, en vervolgens weer plat. Ik meen ergens gelezen te hebben dat deze twee vulkanen destijds ook verantwoorderlijk zijn geweest voor de vorming van dit landschap (Tom, Karen, daar weten jullie vast meer van?), en kan dit na een paar daagjes hier fietsen eigenlijk best geloven.
Dan, wanneer het al weer bijna donker wordt, een historisch moment. Net optijd knijp ik keihard in mijn remmen, want, ik sta op het moment de 5.000km grens te passeren!!. Vanwege invallende kou en duisternis en een geweldig dreigende regenbui heb ik helaas niet echt veel tijd om uitgebreid stil te staan op dit punt en te genieten van de omgeveing, dus hou ik het maar bij een snelle foto.
Het is inmiddels begonnen te spetteren als ik Develi binnen rijd en mijzelf settle in een erg redelijk geprijsd hotel.
