De weg slingert mooi door de velden vol met suikerbieten. Ik sta vol verbazing te kijken naar de verwerking ervan; tractor en aanhanger worden in een keer op een soort van wip gereden, op vervolgens als geheel achterover in een grote laad en sorteermachine achterover gekieperd te worden.
In het volgende dorp ga ik op zoek naar de weg die ik door de velden probeer te volgen. Ik vind er een, maar dit blijkt niet geheel de juiste te zijn. Door een prachtig landschap kom ik dus uiteindelijk in een klein dorpje uit waar ik eigenlijk niet wil zijn, maar realiseer me dan dat ik over deze 'niet-bestaande' weg wel een aantal kilometers heb weten af te snijden.
Even later weer op de grote weg, waar langs ik naar Aksaray wil rijden. In de buurt van Sultanhani, beroemd voor zijn caravansaray, kom ik echter een Turkse jongen op de fiets tegen, waarvan ik denk te begrijpen dat hij vanaf Antalya is komen rijden.
Pas wanneer hij me even later bij een camping/pension afzet, besef ik dat ik heb blijkbaar toch niet goed begrepen heb. Was van plan nog wat verder te rijden, maar de redelijke prijs die gevraagd wordt voor een kamer, in combinatie met de uitnodiging voor een avondmaaltijd maken me besluiten hier toch maar een nachtje te blijven.
