Na lekker uitgeslapen te hebben, samen met roommate Martin heerlijk rustig en uitgebried aan het ontbijt gegaagn. Martin is Engels en hangt momenteel een beetje rond in Istanbul in afwachting van een visum voor Iran, zodat hij zijn bakpacktocht richting Zuid Oost Azie kan voortzetten.
Vervolgens met een tubetje speciale lijm aan de slag gegaan. Volgens de instructies mocht ik de boel insmeren met Seam Grip, maar was het iet nodig een extra plakker aan te brengen. Beetje gek, maar ik probeer het gewoon, onder mom van die plakker kan er altijd nog een keer op. Kleertjes wassen en dan weer naar het consulaat toe. Ruim op tijd weg dit keer, maar ik slaag er in de bus te missen, en zodra de volgende eindelijk gearriveerd is, is het zo druk op de weg, dat het nog even spannend wordt of ik op tijd zal zijn.
Zodra ik arriveer is de deur nog gesloten, en staat er een groep van ruim 20 andere wachtenden voor me. Op tijd dus. Het consulaat heeft er vandaag echter even geen zin in; na ruim een half uur wachten, gaat de deur eindelijk open, maar er verstrijkt nog een ruime drie kwartier, voordat ze het tjd vinden het loket eeneens te openen. Maar, zodra ze eenmaal zo ver zijn, gaat het snel, en vijf mnuten later ben ik in het bezit van een double entry visum voor Syrie, dat drie maanden geldig gaat zijn! Idaal! Totale schade: 56 YTL voor het visum, 43 YTL voor de brief en een paar buskaartjes en zweetdruppels voor transport.
In de lokale PC-Hoofdbuurt (het geheel een straat noemen zou te beperkend zijn), vind ik een hele luxe baklava tent, waar ze de door Carolien zo verheerlijte mabroemi verkopen. En inderdaad, dat spul is heerlijk! Tussen een restaurant voor luxe en duur geklede mensen, zit ik dus lekker in mijn sjofele fleece-jasje te genieten vaneen heerlijke berg met honing samengekleefde en tot boomstam gevormde pistache-noten omgeven door dun laagje krokant deeg te genieten.
Hang nog een beetje rond in de rijke ambassaduerswijk, waar ik me loop verbazen oer de superspeciae dingen die in de lokale supermarkt te koop zijn. Tussen de gebruikelijke Turkse producten vind je speciae franse jams, russische kaviaar, zwitserse chocolade, erg goede wijnen en champangne en speciale flessen wiskey en zelfs super dure sake. Met een beetje zoekwerk is het waarschijnlijk niet moeilijk om te vertellen wat de favoriete merken van de verschillende hier wonende ambstfamilies zijn.
Wanneer ik in het donker terugloop richting Sultan Ahmet (had wel zin in een stukje lopen, dus mp3-speler op en gaan) loop ik Erika en Robin weer tegen het lijf. Weer gezllig aan de praat, alhoewel dit keer zonder thee, aangezien ze net met de ouders van Robin uitgebreid gegeten hebben. Onderweg naar 'huis' regel ik nog een vers gevangen en gebakken visje en een zakje vers gepofte kastanjes. Jammie!
