Monstertijdrit
Vandaag, precies een week na dato, rijd ik mijn eigen Monstertijdrit. Het startschot wordt gegeven door een toevallig voorbijkomende jager, gevolgd door het vinden van de goede snelheid met behulp van een man op een brommertje die wel als haas wilde optreden. Nadat hij me de juiste weg had gewezen naar een mooi stukje onverhard (ter vervanging van de Knardijk) stond ik er weer alleen voor.
Zoals dat een goede tijdrit betaamd, stond er ook vandaag weer een stevig windje (kracht zes ongeveer, en vanzelfsprekend tegen). Bij het plaatsje Corlu aangekomen sta ik voor een keuze. Ofwel bewijzen dat de door mij verzonnen toegangsweg naar Istanbul, via de Bosporus vanuit het noorden, zo goed is als ik al jaren roep, maar daarmee accepterend dat ik nog vijftig kilometer extra moet bikkelen, ofwel afslaan en via de grote weg naar Istanbul.
Na veel twijfelen kies ik toch maar voor het laatste, om na meer dan 80 kilometer aaneengesloten bebouwing (ongelovelijk dat hier zoveel mensen wonen) rond de 120e kilometer door een koor van moskeegezang Istanbul binnegehaald te worden, na eerst nog een aantal pittige klimmetjes genomen te hebben (toegegeven, bij de Hollandse brug valt dat alles natuurlijk in het niet) Alhoewel de muezin in verband met Ramadan momenteel extra lang zijn kunsten mag vertonen, slaag ik er toch niet in om in deze tijd de resterende kilometers af te leggen, maar niet al te veel later zet ik eindelijk mijn voet aan land in Sultan Ahmed.
Over de uitslag van deze Monstertijdrit zal ik me op deze plaats niet verder uitlaten, maar laat ik volstaan met de mededeling dat het weinig had gescheeld of deze had met een 1 begonnen.
