Terwijl er buiten een stevig windje staat, lig ik lekker beschut in mijn tentje door het plastic 'raampje' naar de zonsondergang te kijken. Zometeen lekker aan de pasta, maar eerst even wachten en hopen dat de wind een beetje gaat liggen. Want met dit weer de tent opzetten (en afbreken) is lastig, maar koken quasi onmogelijk. Even geduld is dus de boodschap.
Vanochtend na drie dagen heerlijk eten afscheid genomen van Zacharia, Semra, en un kinderen. Voor ik wegga krijg ik echter nog wel even de restanten van het ontbijt aangerijkt, zodat ik onderweg niet zal omkomen van de honger. Super!
Zacharia and Semra, a big thanks for letting me stay with you! You know where to find me, and if you are ever around in Amsterdam, you're more than welcome in my house! Ofcourse also a lot of thanks to Niger for entertaining me (too bad you wouldn't have thea with me), Ella for showing me around at the university and the southern parts of town, Ahmed for the deep conversations, and the guys at the internet cafe for their great service (I really enjoyed the drinks you kept on serving me!).
Voor het opladen van mijn fiets nog even de boel schoongemaakt en gesmeerd, en daarna opweg gegaan. Eerst langs de drukke weg de stad uit, maar zodra dat kan, meteen de stille zijweggetjes in. Jammer voor mij klopt mijn kaart niet helemaal, en blijken de mooie landweggetjes die me over rustige paden naar Istanbul zouden moeten brengen, onvindbare sporen te zijn. Als gevolg daarvan sta ik om de haverklap stil om mijn kaart (nogeens) te bestuderen en rijd ik tientallen kilometers om.
Halverwege de middag kom ik uiteindelijk op een plaats die ik kan herkennen uit mijn oorspronkelijke route plan, en ben ik daar getuige van hoe het voor de Ramadan speciale pide brood gebakken wordt. De bakker is apetrots op de foto die ik van hem neem, en na een vijftsl minuten wachten loop ik even later met een ultravers broodje weer naar buiten toe.
Weer in het zadel zakt de moed me even later weer bijna in de schoenen als het er op lijkt dat ik weer een niet-bestaande weg wil inslaan. Gelukkig weet ik hem dit keer echter wel te vinden, en na nog een aantal kolometers flinke tegenwind besluit ik dat het mooi is geweest voor vandaag en zet ik mijn tent op op een mooi grasveld, niet al te ver van de weg.
Net nadat ik het bovenstaande geschreven heb wort ik geroepen. 'Meraba?'. 'Meraba!', antwoord ik. Buiten staat een herder met twinkelende oogjes naar mijn tent te kijken. Een goede tent, concludeert hij. Wat ik kom doen, waar ik vandaan kom, en waar ik heen ga. En nee, natuurlijk vindt hij het geen probleem dat ik hier overnacht. Ik deel wat pide brood met hem, want de Ramadan, daar doet hij niet aan.
Een goede investering blijkt later. Hij blijft wat rond hangen om te ijken wat ik nou precies met die rare brander van plan ben. Door de wind is het wat lastig hem aan te krijgen, en daarnaast waait mijn aansteker, die bij leeg is, steeds uit. Even later komt hij me dan ook een nieuwe aansteker brengen, mag ik hebben. Dankzij een stukje pide dus toch nog aan de macaroni. :)
