Ramadan
Ik loop door een kasteel. Tromgeroffel en gejuich. Vreemd, waar zou dat vandaan komen? Even verder is een deur, aan de andere kant van een soort van binnenplaats. Oud, maar niet vervallen en redelijk goed onderhouden. Nog meer tromgeroffel, sterker dit maal. Wat is dat toch? Ik loop richting de oude, ronde, houten, en met ijzer beslagen deur toe, maar zal er nooit aankomen. Nog meer trofgeroffel, en ik word wakker.
Goh, niet verwacht dat ik dat zou horen. Had het in de Lonely Planet al half gelezen, maar het is dus echt waar, en ze doen het nog hard ook. Het is half vijf 's ochtends, de eerste dag van de Ramadan, en al trommelend wordt iedereen uit bet geslagen (zou daar de term Ramadan vandaan komen?) om voor het licht wordt nog even te kunnen eten. De vastenmaand is begonnen.
De afgelopen dagen heb ik eerst een aantal dagen lopen relaxen en lekker lopen knutselen aan mijn website. Ontspannen in het redelijk goedkopen Hotel Anil, op de hoek vlak naast de toerist info, maar wel midden in het centrum van Edirne. Lekker knustelen en als je trek hebt loop je een willekeurige eettent binnen (het liefst een waar het een beetje druk is, want daar is het eten vaak het best) en bestel je voor 1 tot 5 euro een goede maaltijd. Zo heb ik inmiddels alle mogelijke borek varianten al een keer gehad, de kebap uitgebreid getest, maar ook dingen als gefrituurde lever (een lokale specialiteit, en eigenlijk best lekker) geprobeerd.
Maandag besloot ik dat het wel even genoeg was geweest, en vroeg mijn bed uit geklomen en de prachtigste foto's van de fantastische moskee, gebouwd door de beroemde architect Sinan, genomen. Op zoek naar wat meer avontuur bevond ik me uiteindelijk half verdwaalt ergens in een buitenwijk van de stad, om me even later te realiseren dat ik vlak bij de rivier moest zijn, die langs een moskee complex aan de rand van de stad loopt. Drie jaar geleden, toen ik ook al in Edirne was, daar langsgeweest, en het interessante geneeskundig museum bezocht (waarin oude turkse geneeswijzen uitgebreid worden uitgelegd, met prachtige oude illustraties van chirugusche ingrepen en dergelijke, maar waar ook wordt ingegaan op de meer obscure muziek- en aromatheapieen, die erg goed schenen te helpen bij psychisch verwarde patienten). Een apart detail was dat er in een prachtige binnenplaats, die deel uitmaakte van een van de moskeeen, de lokale huisartsen post gevestigd zat.
Even langs om nieuwsgierig te kijken of dat nu nog steeds zo was, en even jaloers te zijn op de prachtige werkplek daar (destijd nog geprobeerd mijn vader daar te laten inpluggen, maar dat is geloof ik niet helemaal gelukt). De dokter was echter even niet aanwezig, maar hij (dacht ik) zou er met een paar minuutjes wel zijn. Ondertussen werd ik door de knappe en perfect Engels sprekende Niğer bezig gehouden.
Wanneer de dokter eindelijk arriveert, blijkt hij een zij te zijn. En niet zomaar een zij, maar eigenlijk nog een haio (ofwel een huisarts in opleiding). Meteen nodigt ze me uit om ook een kijkje te komen nemen op de medische faculteit. Goh, wist niet eens dat ze hier een universiteit hadden..\
Uiteindelijk komt het er op neer dat ik de gehele dag in de faculteit en met Ella (want zo heet ze) door breng. Eerst gratis eten in de mensa (goed geregeld daar!), daarna wachten op een tentamen Hypertensie (werd nog gevraagd om ook mee te doen, maar daar had ik eeeven geen zin in ;)), gevolgd door een presentatie over sportgeneeskunde (interessant) en nog wat farmacologie (geef je bij niet klepgebonden atriumfibrileren asprine of een anti-coagulantium?), tenslotte afgesloten met een uitgebreide excursie door de stad en een boel thee.
Op de universiteit had Zacharia, een van de hoogleraren huisartsgeneeskunde me al gevraagd of ik misschien bij hem thuis wilde overnachten, een uitnodiging waar ik maar al te graag gebruik maakte, en ben dus verkast vanuit het hotel naar zijn huis toe.
Ik was enigzins verbaasd toen hij op mijn vraag of hij en zijn familie ook aan de Ramadan meededen, met een luid 'Ofcourse!!'' antwoorde, zeker gezien het feit dat het merendeel van de andere mensen die ik hier naar vroeg allemaal zeiden dat ze Ramadan maar onzin vonden, en die mensen die wel deelnamen me dit allemaal vrij vertwijfeld mededeelden. Even overwoog ik nog dat hij me voor de gek hield, maar na het donderende trommel salvo hoor ik inderdaad gestommel op de gang, en gaat hij samen met zijn vrouw aan de maaltijd. Hun twee kinderen zijn nog te jong om te vasten en blijven lekker in bed.
Wanneer ik in de stad ben gaat het leven gewoon door. De winkels en restaurantjes zijn gewoon allemaal open, en iedereen doet gewoon wat hij normaal ook doet. Of toch niet? Wanneer ik op een terrasje ga zitten voor een kop thee realiseer ik me dat het hier normaal een stuk drukker is. Ook in het internetcafe waar ze me de laatste dagen als een goede vriend zijn gaan behandelen is anders. Kwamen ze normaal continue vragen of ik nog een kop koffie/thee/cola of wat dan ook op kosten van de zaak wilde hebben, vandaag krijg ik niet aangeboden. Daarnaast lijken er ineens ook een stuk meer bedelaars en zigeuners op de straat rond te hangen. Ik vraag me af of dit een gevolg is van het feit dat de doorsnee turk een stuk vrijgeviger wordt tijdens Ramadan, of dat dit toeval is. Maar goed, de winkels zijn allemaal open, en het leven gaat door. Een gunstig teken voor als ik zometeen weer op de fiets stap.
's Avonds kook ik zoals beloofd voor mijn gastgezin. Ik, als Nederlander, maak voor een Turkse familie, mijn turkse linzensoep, tijdens Ramadan. Verzin het maar eens..
Turks eten is trouwens super (maar dat wisten jullie natuurlijk al), de tafel voor met schaaltjes van van alles en nog wat, tijdens zowel ontbijt als diner. Voor de zekerheid toch maar even gevraagd of ze altijd zo koken, waarop ik als antwoord kreeg dat er eigenlijk niets op tafel stond wat er normaal niet was. My god.. Wat zullen ze dan wel eten als het een keer wel echt feest is..