Lekker rustig weggegaan en even in de stress geschoten, aangezien alle dorpjes die ik de eerste 50 kilometer tegenkwam niets meer dan gehuchten waren, waar zelfs geen brood te krijgen was. Uiteindelijk vind ik dan toch ergens een klein winkeltje, en ondankds dat ik nog welgenoeg voorraden had, toch wel een verademing, aangezien ik gister wat problemen met mijn brandertje had, waardoor ik niet fantsoenlijk had kunnen eten.
En dan, Turkije in. Over een van de vreemdste grensovergangen die ik tot dusver tegengekomen ben, gedurende een ruime kilometer door een smalle strook van prikkeldraad, met in het midden twee grote borden, en een groep militairen op wacht. Aan de Turkse kant van de grens lekker rustig aan, meneer de dounaier drinkt eerst lekker z'n bakkie cai op en kletst wat met zijn collega's voordat hij de moeite neemt om mijn paspoort te controleren en er na een paar telefoontjes acter te komen dat ik een visum sticker nodig heb. Wist ik al, vandaar dat ik ook zo netjes op hem wachte, maar hij blijkbaar niet. Na ongeeer een uurtje sta ik dus tien euro armer en een Turks visum rijker aan de andere kant van de grens.
Vervolgens is het smullen geblazen!Had niet verwacht er nog een te treffen, maar gedurende een aantal kilometers rijd ik over een heerlijk slechte kasseiweg, met twee hele oude bruggen ertussen, in de richting van de vier minaretten die de moskee in het centrum van Edirne aanduiden. Langs een paar restaurants, linksaf door een oud, middeleeuws straatje vol houtbewerking en paarden met wagens, rechts af langs de ruine van een afgebrande synagoge, tussen half-scheve houten huizen door, langs een paar hotels, en dan ineens.. ben ik thuis!
Ineens herken ik de gebouwen om me heen en kom ik precies naast het oude krakkemikkige hotel uit waar ik drie jaar geleden ook al eens verbleef. Kleine kamers, een douche boven een hurk toilet, alles boven op elkaar, maar dan wel voor een redelijke prijs en beheert door drie fantastische oude turkse mannetje die geen van allen een woord buitenlands spreken. Ik krijg een mooie lichte eenpersoonskamer toegewezen (beter dan de kamer die ik destijds had), en ook de warme douche blijk inmiddels gemaakt, dus hier kan ik me wel een paar daagjes vermaken. Heerlijk relaxen en niks doen dus.
Bij het postkantoor ligt een pakketje poste restante op me te wachten, maar er lijkt iets niet helemaal goed te zijn gegaan, want ik moet een heleboel tax betalen wil ik het in ontvangst mogen nemen. Dat was niet de bedoeling. Uiteindelijk besluit ik toch maar te betalen (de tax werd door de douane in Istanbul geheven, en is iets wat ze hier niet kunnen terugdraaien), en dan blijkt het pakket er nog eens behoorlijk gehavend uit te zien ook. Gelukkig zit alles nog inde doos, en zijn de kaarten zelf niet beschadigd, maar blij ben ik er niet mee. Wanneer ik de boel inspecteer blijkt trouwens een klein flesje shampoo dat in de doos zat verantwoordelijk te zijn voor de ellende; het kleine sample-flesje heeft me dus uiteindelijk zo'n 15 euro gekost. Die gaan we in de toekomst dus niet meer opgeven op de vrachtlijst..
