De turkse invloeden worden steeds meer zichtbaar. Zag ik gister in Kavala voor het eerst een richtingsbord naar Istanbul staan, vandaag was er een trostse minaret met bijbehordende moskee te zien bij het binnen rijden van Xanthi, verkoopt de bakker ineens weer borek (welliswaar van slechte kwaliteit), dragen de oudere dames hoofddoekjes, en schalt in de marktwijk de turk-pop vrolijk uit de speakers.
Veel legerbases ook. Van een wielrenner die me onderweg inhaalt en een stuk met me opfietst, begrijp ik dat hier een van de vier regimenten van het Griese leger het hoofdkwartier heeft, en aangezien Griekenland nog dienstplicht kent, zijn er dus veel bases nodig. Daarnaast is de ligging zo in de hoek met Turkije en Bulgarije strategisch natuurlijk ook niet onbelangrijk.
Met de wielrennerij is het hier trouwens wel erg droevig gesteld; op een studentenstad met ongeveer 50.000 inwoners zijn er slechts vier wielrenners! Hebben wij het in Amsterdam toch een stukje beter voor elkaar. Want trouwens wel grappig is dat wanneer Arsakian me heel hoffelijk even uit de sterke oosterwind wil houden, meteen mijn wielreninstincten het overnemen, met als gevolg dat ik vergeet dat ik tassen aan mijn voorwiel heb zitten, die ik dus bijna in het achterwiel en de derailleur van mijn begeleider duw. Even opletten dus..
In Komotini zou ik een oud-basketballcoach van het Grieks nationaal team, en vriend van Vassillus opzoeken (Dr. Kioumourtzoglou, voor de intimi) die aldaar aan de faculteit van 'Bewegingswetenschappen' werkt. Helaas mis ik hem net, en is hij zojuist richting Thessaloniki vertrokken als ik bij de faculteit aankom. Jammer.
Wil in Komotini nog even snel mijn mail checken en een belletje naar mijn vader doen, maar vergeet dat het al aan het eind van de middag is, en ik uiterlijk om 19.00 een kampeerplek gevonden moet hebben. In de schemering sjees ik dus even later de stad weer uit, en vind als het eigelijk al net donker is een plekje in een katoenveld, pal langs de weg. Niet ideaal, maar beter dan niks.
