In de bedoeling eerst een paar dingetjes uit te zoeken op internet en een paar mountainbie handschoenen voor de komende kou te kopen de stad in gegaan. Echter een beetje te lang in internetcafe blijven hangen en daar met informatica stuente lopen kletsen, die lid was van de Erasmus vereniging (begeleiden buitenlandse studenten enzo) hier in Thessaloniki. Natuurlijk ook even gevraagd of er nog activiteiten gepland stonden voor vanavond, maar dat kon ze me zo niet vertellen, maar ze zou haar best doen een en ander uit te zoeken.
Teruggefietst naar andere kant van de stad waar een speciale mountainbike-winkel scheen te zitten (nationale distributeur oa Giant en Pro, toch wel grappig, gister bij tocht langs outdoor-winkels ook allemaal nationale distribiteurs). De Pro handschoenen die hij heeft zitten me echter allemaal net niet lekker. Na veel twijfelen toch maar beloten niets te kopen, en even aan te zien wat ik aan kou en regen tegen zal komen.
Snel terug naar univ om daar mijn te versturen spulletjes op te halen. Bij het postkantoor verkopen ze echter niet, zoals ik van Nederland en Duitsland gewend ben, de gebruikelijke postpaket dozen en enveloppen. Op naar een apart winkeltje daarvoor een stukje verderop dus. Wanneer ik alles ingepakt heb, is het postkantoor helaas net gesloten, dus dat pakketje zal ik morgen moeten gaan versturen.
Ook het meisje van het internetcafe is inmiddels verdwenen, zonder een boodschap bij haar collega's achter te laten. Stom van me dat ik haar niet mijn email adres gaf toen ze daar om vroeg.
Daarna even naar een outdoorwinkel waar ik gister ook al was, en waar ze aangeboden hadden mijn zakmes voor me schoon te maken. Aldaar valt mijn oog ineens op een paar heerlijke waterdichte, lichte, fleece-handschoenen. Tocht nog geslaagd dus.
Voor de rest lekker lopen rondhangen, supermarkt leeggeroofd, lopen schransen en heerlijke siesta met een rustige avond.
Wat trouwens nog grappig was, was dat ik net een soort van 'in geval van nood'-briefje had gemaakt (had ik al veel langer willen doen, maar steeds weer vergeten), met daarop een poging tot vertaling in het Frans. Toevallig reed ik vlak daarna langs het Franse instituut hier (vergelijkbaar met het Maison Descartes op de Weteringschans), die maar wat graag mij crappy French wilde verbeteren. Ideaal dus!