Er was me verteld dat de kortere weg die ik richtingde Griese grense wilde nemen vrij slecht was, en er geen asfalt zou liggen. No asfalt, no problem. zei ik nog heel optimistisch, maar dat de weg zo slecht zo zijn als dit had ik toch ook weer niet verwacht. Voor de Ronde van Vlaanderen kenners: vergelijk het met die lange, pijnlijke kasseistrook, maar dan in verregaande staat van ontbinding, voeg een paar heuveltjes toe, en laat hem een kilometer of twintig duren.
Over de meer dan veertig kilometer asfalt die het alternatief waren had ik waarschiijnlijk minder lang gedaan, maar als beloning was er zo goed als geen verkeer op de weg (was ook quasi onmogelijk) en reed ik door allerlei kleine Albaneese dorpjes, waar natuurlijk overal net de school uitwas, en ik dus veel bekijks had.
Nog even liep ik me af te vragen wat ik met de foto van twee uur (dat ding hiernaast) moest doen als het op een dag geen twee uur zou worden, maar een lange middagpauze in het dorpje Bullshit (Bilisht) maakte een einde aan die overpeizinging. Bij de florerende middenstad probeerde ik mij laatste Leke op te maken (wat niet lukte) en genoot ik van een heerlijke uitgebreide lunch.
Daarna dus door naar Griekenland. Eerste hek van de Albaneese grens mocht ik zo door, maar het hek wat ik voor de Griekse grens hield bleek een tweede hek te zijn (Stampa!) dus mocht niet meteen doorrijden. Bij de Griekse grens lekker langs de rij auto's naar voren gekropen, en daar mocht ik natuurlijk meteen door op vertoon van mijn Nederlandse paspoort, terwijl de Albanezen naar mijn idee bijna als vee behandeld werden. Foei Griekenland!
Tijdens de afdaling vanaf de grens word ik ingehaald door een onweersbui, en rij ik als ik het me goed herrinner pas voor de tweede keer deze reis in de regen. Regenjas lekte meteen weer, maar als het goed is kan ik die zometeen in Thessaloniki eindelijk vervangen.
Later nog even achterna gezeten door een roedel half-wilde honden, dus mijn Dazzer die diep in mijn tassen zat, is sindsdien weer binnen handbereik.
