Genieten van Albanie!
Hoe meer ik over Albanie te weten kom, des te interessanter het wordt, en hoe groter het verlangen om hier zeer binnenkort nog eens terug te komen. Wanneer een Albanees 'jo' roept en hevig met zijn hoofd knikt bedoelt hij het tegenovergestelde van wat wij denken, maar bij 'po' en een half schudbeweginkje ben je goed bezig. Wat het lastig maakt is echter dat er nogla wat mensen bijzijn die realiseren dat zei dit anders doen dan de rest van de wereld, en het voor jou, als toerist, nogal eens willen omdraaien om je te 'helpen'.
De mensen zijn over het algemeen erg gastvrij, men zwaait en toetert onderweg bijna altijd, of er komt een opgeheven duim en een grote glimlach voorbij. Iedereen is of arm of rijk (iets er tussen bestaat eigenlijk niet), bijna iedereen rijdt Mercedes ('Hoe bedoel je Albanie arm? Heb je ooit ergens zoveel Mercedesen over straat zien rijden?'), terwijl tot 15 jaar geleden het hebben van een auto bij de wet verboden was. Het hipste uitgaanscentrum van Tirana ligt midden in de voormalige presidentiele wijk (die toendertijd voor het gewone volk verboden terrein was), Coca Cola en soortgelijke merken bestonden niet, evenals de plastics waarin een en ander verpakt werd. Dat heeft echter ook nadelen; omdat mensen gewend waren hun voornamelijk organische afval gewoon ergens te dumpen (het verging toch wel) gebeurd dat nu nog steeds, met als gevolg op veel plaatsen grote hopen plastic tussen de prachtige natuur.
Ook kwa fietsen is er zeker veel te beleven. De natuur is over het algemeen prachtig, de wegen zijn niet super, maar dit is voornamelijk een probleem voor de automobilisten; op een tweewieler is om een af en toe voorkomende hobbel of gat gemakkelijk heen te manouvreren. Het verkeer kan af en toe wel wat opdringerig zijn, maar als je gewoon netjes je lijn houdt en doorrijd is er niet veel aan de hand.
Vandaag dus eindelijk weg uit Tirana. Na veel geregel is de universiteit van Thessaloniki bereid gevnden de reserve onderdelen voor mijn stuurtas in ontvangst te nemen (bedankt Sake voor het idee!), en na afscheid van Andrea en Margharitta (filmkunstenares en haar vriend die in Tirana waren voor de Bienalle aldaar, iets wat te vergelijken is met de Parade in Amsterdam, maar dan nog wel leuk, en met veel interessante kunstenaars uit een groot deel van Europa. Afgelopen donderdag trouwens zeer interessante avond gehad toen ik met hun en een groep van hun bevriende kunstenaars uit eten was) lekker rustig aan richting Elbasan vertrokken. Geleidelijk aan over de bergpas heen, met boven een mooi stukje over de kam van de berg, maar daarna helaas een afdaling door het aan de buitenzijde door industriecomplexen vervuilde stadje toee.
Uiteindelijk na het bewonderen van een Albaneese trein (modelletje jaren vijftig, op diesel en maar een fractie sneller dan mijn fiets en ik) een brood gekocht in een lokale shop, en een blikje Cola genuttigd. Zat wel lekker in het zonnetje, dus uiteindelijk gevraagd of ik op het stukje gras achter de winkel mocht overnachten, met als resultaat wederom een uitnodiging om bij mensen in huis te komen slapen. Wat een heerlijk gastvrij land is dit toch.
