Ontbeten met een kop koffie en een glaasje raki (niet echt voor mij om zeven uur 's ochtends, dus netjes paar nipjes genomen en rest laten staan), en dan onderweg richting Tirana. Langs de snelweg eerst nog even 'echt' ontbijten met gewoon brood en fruit, en daarna de stofwolk inrijden die Tirana heet. Gatver, wat is de lucht hier ranzig zeg. Stof, dieseldampen en drukkend weer; pure smog dus. Niet normaal befietsbaar, dus binnen een kilometer heb ik dan ook een stofmasker voor me gezicht.
Na paar keer vragen voor de zekerheid (ook hier nauwelijks bordjes namelijk) kom ik eindelijk in het centrum aan. Groot druk open plein, met een gigantisch en massief opera gebouw aan het ene eind, een groot stambeeld aan het andere, en nog een ander gebouw met een groot communistisch mosaiek. Ben nog al schuchter na de vele 'ze-jatten-alles-van-je-fiets' verhalen (een gewaarschuwd man telt immers voor twee), maar behalve twee zigeuner kindjes die bij het stoplicht auto-raampjes wassen zie ik niemand die eventueel voor het ontstaan voor deze verhalen verantwoordelijk zou kunnen zijn.
Uiteindelijk kom ik na veel vragen en half hegrepen verhalen uit bij het cafe van Outdoor Albania. Verrast door mij onaangekondigde bezoek belt Giza (die een van mijn mailtjes gelezen had, maar vergeten was te reageren) met Laura, die misschien nog minder op mijn komst had gerekend. Tijdens mijn voorbereidingen had ik namelijk met haar bedrijfje contact gezocht om wat informatie over Albanie in te winnen, waarna ik een heel enthousiast mailtje in het Nederlands terug ontving, met daarbij de uitnodiging dat ik zeker eens koffie moest komen drinken als ik in Tirana zou komen.
Einde van het verhaal is dat het toch wel erg gezellig is, en Laura een paar uur later samen met haar vriend Gent een groep Albanezen zou meenemen op een rafting-trip. Ze moet dus weg, maar er is nog wel plek over, dus als ik wil kan ik mee. Dat kost me nogal wat hoofdbrekers gezien de afspraak die ik voor volgende week met Yvette in Istanbul had gemaakt, maar ik besluit toch mee te gaan, op voorwaarde dat ik mijn fiets mee kan nemen, zodat ik op de terugweg halverwege kan uitstappen, en vanaf daar verder kan rijden.
Even later zit ik dus samen met Laura, Gent, Toni en nog een Albanees waarvan ik helaas de naam vergeten ben, in een volgepakte Landcruiser op weg naar het zuiden des lands. Ruim vier uur over veel slechte wegen rijden later, slaan we in het donker ons kamp op, en is het tijd voor een barbeque met veel bier en raki.
Interessante observatie: Zet twaalf Albanezen en twee Amsterdammers bij elkaar en laat een paar joints rondgaan, en de Amsterdammers zijn de enige twee die niet meeroken.. (??)
