Ook vandaag lekker niks doen. Met stappen in Rovinj niet zo laat geworden als gister, maar toch nog behoorlijk moe als ik om 9.00 de tent uitgebrand word door de warme zon die al weer vol op aan het schijnen is.
Na het wederom heerlijke ontbijt (wat is het toch lekker als alles gewoon voor je klaar staat zonder dat je eerst hoeft na te denken wat je allemaal uit de supermarkt moet meenemen, maar gewoon meteen aan kan schuiven) is het inpakken geblazen. Zelf ben ik binnen een half uurtje wel klaar, maar de rest doet daar wat langer over, mede door het geschuif tussen tenten, en natuurlijk omdat ze al een aantal dagen op de camping staan.
Wanneer alls gepakt is, begeef ik me richting receptie om me nu wel netjes aan te melden. Had al besloten morgen te vetrekken richting Pula om daar een goedkopere camping te vinden, en te proberen een deal te sluiten met een internet cafe, en dat is maar goed ook, want dit ene nachtje dat ik nu 'officieel' op de camping ga staan, gaat me zo rond de 20 euro kosten. Ouch. Maar goed, zojuist twee nachten illegaal en gratis op de camping geweest, dus ik mag niet klagen.
Wanneer ik even later op het strand kom, is het voor Sake, Melvyn en Irene inmiddels tijd om te vertrekken. Sake, weet niet of je het al van anderen door gehad had, maar ben je vergeten te zeggen hoe fijn het was dat je met mijn vertrek uit Muiderberg een stuk met me meereed. Dat maakte het opgang komen een stuk makkelijker. Bij deze nogmaals bedankt dus! Melvyn en Ireen, jullie zijn even goed bikkels, ik ga jullie missen!
Vervolgens met de rest nog lekker een middag chillen aan het strand en een lekker potje vollyball (Punt! Graaawwwwll!! :)). Het leek erop dat Manon zowaar het nieuwe album van Morcheba op haar mp3 speler had staan, maar helaas allemaal gecodeerd in ANTRAC dus daar kon ik niks mee beginnen. Jammer, maar wie weet vind ik dat album nog wel ergens in Pula.
Heerlijke calamaris met een grapa van het huis, en toes was het toch echt tijd voor de rest om ook te vertrekken. Raar dat je je zo snel weer thuis gaat voelen, dat je bijna gewoon in de bus wilt stappen om mee terug te rijden naar Amsterdam.
Wat is afscheid nemen toch kut. Het lijkt wel of ik dat steeds maar uit blijf stellen door onderweg weer mensen op te zoeken enzo, en elke keer weer dat zwaarmoedige gevoel. Ik weet heel goed dat deze reis echt hetgeen is wat ik nu in mijn leven wil doen, maar dit soort momenten brengen wel elke keer weer vragen oer het waarom naar boven, en de overduidelijke werkelijkheid van hetgeen ik thuis achterlaat.
Guus,volg je dromen, Michiel en Berdy, zorg goed voor elkaar, Manon en Femke, ik weet zeker dat ik jullie ergens in Azie nog tegen ga komen, Hobbelt, blijf lekker gek doen, Irene, wees niet bang, alles komt goed, Ellen en Debby, doe jullie ding, ik ga jullie missen, maar we houden zeker contact, en op een dag ben ik gewoon weer terug in 'ons' Amsterdam
