Na een karig ontbijt (alleen maar droog brood met jam; dat was in Duitsland toch een stuk beter geregeld) weer in het zadel. Trieste was weer een zooitje, maar eenmaal daar weg zo in Slovenie. Richting Koper beland ik ineens voor een groot stuk op de snelweg, hard doorrijden en goed rechts houden dus maar. Even een vies klimmetje naar boven toe, met aan de andere kant een hele lange file naar beneden toe (opvallend dat er niet een aanmoediging mijn richting uit komt), en dan met een lange afdaling het land weer uit.
Een vriendelijke en zeer geinteresseerde beamte aan de Sloveense kant (helemaal vanuit Amsterdam om de fiets?? Goed zeg!) en een norse tante bij het volgende poortje laat me Kroatie binnen.
Fietsen in Istrie is erg mooi, maar wel heel zwaar. Ik schat de temperatuur op een graag of 30 a 35, er is weinig schaduw, en de ene stijle klim volgt de ander op. Daar en tegen wel een prachtige omgeving, mooie uitzichten, en de gigantisch mazzel dat d nieuwe snelweg net af is. De enige weg naar Rovanj was tot voor kort namelijk de provincale weg waar ik overrijd, nu heerlijk rustig, maar gezien de hoeveelheid verkeer bij de grens, had het hier een regelrechte ramp kunnen zijn.
Om half vijf rijd ik Rovanj binnen, en terwijl ik over wil steken om bij de lokale bank wat Kuna's te pinnen, rijdt Irene ineens voorbij, op korte afstand gevolgd door Melvyn. Na een kort praatje vertellen ze dat Femke en Manon om vijf uur zulen vertrekken voor een duik bij de lokale duikschool. Ik had al een voorgevoel dat ze dat voor vandaag van plan waren, vandaar dat ik ook al geprobeerd had ze te bereiken. Helaas was dat door uitstaande telefoons en lege batterijen niet gelukt.
We besluiten dus een poging te doen de school nog te vinden, maar na een aantal kilometer gereden te hebben hebben we toch echt het idee dat we helemaal verkeerd moeten zitten (verkeerd bordje gevolgd naar andere duikschool ofzo), en staken we de zoektocht. Jammer, want samen duiken was een van de dingen die ik graag had willen doen.
In Rovanj drinken we samen een cola en praten we lekker veel bij. Mooie verhalen en roddels over de vakantie; altijd leuk. Wanneer we aan iemand vragen om een foto van ons drieen te maken, blijkt de toevallige voorbijganger een Italiaan te zijn die mij gister langs zijn huis in Italie heeft zien rijden. Wat een toeval.
Op weg naar de camping komen we Sake nog even tegen en nemen vervolgens een paar verkeerde afslagen waardoor we toch nog behoorlijk wat kilometers maken. Behoorlijk hongerig en ook wel enigszins uitgedroogd kom ik op de camping aan, en alles gaat aanvankelijk een beetje langs me heen, en ik slaag er zelfs in om te vergeten mee te eten van de klaargemaakte macaroni.
Gelukkig doet een lekkere douche wonderen en voel ik me daarna wat beter. Hoewel ik dat eerst niet van plan was toch mee uit gegaan naar Rovanj. Lekker om weer eens goed te feesten, maar alleen een beetje jammer van de drankprijzen (meer dan 7 euro voor een biertje!!)..
