"Meneer Weijmans!" Ik draai mij om en zie Wilma, de bakkersvrouw achter me staan. "Zie ik je nog voordat je weggaat?" Na de nodige beleefdheden uitgewisseld te hebben, zeg ik haar gedag en zeg dat ik, als ik over twee jaar terugben, zeker een broodje zal komen eten. Dan verteld ze me dat dat niet zal kunnen; nog een week en de bakkerij gaat sluiten. Definitief.
Heel vroeger, toen ik klein was, kwam de groentenboer nog aan de deur. Jochem heette hij als ik me niet vergis. Ook reden er twee melkboeren door de straaten van Muiderberg, ieder deed ongeveer de helft, en in de vakantie vielen ze voor elkaar in. Er was nog een kledingzaak, een elektronica-winkel, er werd verf verkocht, en er waren een bakker, een slager (een tijdje zelfs twee), een groentenboer, een supermarkt en een bloemenwinkel. Een behoorlijk levendige middenstand dus. Tegenwoordig zijn slechts nog de laatste vier aanwezig.
Een groot deel van mijn zakgeld is vroeger bij die bakker opgegaan. Ik kreeg indertijd (in ouderwetse guldens) 15 cent zakgeld. Ieder jaar kwam daar een stuiver bij. En ieder jaar kon ik dus weer een snoepje extra kopen als het weekend was. Ooit, een jaar of twintig geleden was het groot feest bij de bakker. Ze bestonden 125 jaar als ik me niet vergis, en ik had een tekening voor ze gemaakt. Als beloning daarvoor, mocht ik iets uitzoeken. Ik koos toen voor de totaal onbetaalbare kauwgomballen-staaf die maar liefst 1 gulden 25 kostte. En ik mocht em gewoon hebben! Ik was de koning te rijk en heb er heerlijk van lopen smullen.
Maar nu dus niet meer. Na meer dan honderjaar hield gister de bakker het voor gezien. De afgelopen weken heb ik door behoorlijk wat kleine en zielige dorpjes gereden, waar de gehele 'middenstand' bestond uit een sigaretten-automaat op de hoek van de straat. Ik hoop niet dat Muiderberg er in de toekomst net zo uit zal gaan zien.
Dan nog iets heel anders: Word je 's ochtends wakker, is de eerste gedachte die in je opkomt: "He, als ik de letters van mijn naam in een andere volgorde zet staat er 'ecole'"..
