Op 1 augustus 2005 stapte ik in Nederland op mijn fiets, met slechts een doel: Ik zou van uit mijn woonplaats Amsterdam naar het Indonesische eiland Bali fietsen, en daarmee mijn jeugddroom vervullen. Ruim 30.000 kilometer in het vooruitzicht, en talloze onbekende gebieden te ontdekken, om nog maar te zwijgen over de visa die ik op een of andere manier moest zien te verzamelen.
En wat als ik eenmaal in Indonesië ben? Dan gaan we gewoon verder en wordt de werktitel verandert in 'een rondje wereld in 800 dagen'.
Hieronder kun je mijn avonturen en progressie volgen, een één op één kopie van mijn eigenste dagboek. Iedere dag voorzien van een fototje, want een plaatje zegt nou eenmaal meer dan duizend woorden.
Doelloos rondhangen in de stad omdat de telefoon van Kate niet wil, maar uiteindelijk toch contact en aan het eind van de middag face to face. Super om elkaar na al die tijd weer te zien en we hebben elkaar veel te vertellen. Het wordt dan ook laat in de pub naast haar huis.
Christchurch College
Mijn poging tot ontbijt wordt onderbroken door een alarm van tussen de bankstellen. Daar heb ik niet veel zin in; opbreken en ergens anders happen dan maar. Alarm gaat voorbij en ik ook, de boterhammen met pindakaas en chocopasta zijn vijf minuten later aan de beurt.
Het is goed zoeken naar de brug naar Bristol en ondanks een vriendelijke politieman kom ik toch bij de verkeerde overspanning uit. Terug het land in dus, langs een visstek en even veder nog eens proberen. Nu wel raak, en voila, zowaar een brug naar Engeland! Gewoon lekker fietsen dus; wie zei dat je naar England altijd moet varen?
Eens in de omgeving van Bristol gaat het snel. Het is hier weer leeg en interessant, mooie weggetjes door een National Area of Oustanding Natur… (verder lezen)
Welcome to England!
Rustig aan inde morgen en dan genieten van het het spektakel om me heen. Massa's mountainbikers, voorzien van beschermende kleding en de nieuwste fietsen met dito verings- en remsystemen beklimmen hun tweewielers voor een aantal rondje masochistisch afzien door de modder. Eerst de kids, en daarna is het de buurt aan de Elite. Keiharde bikkels, vijf rondes ontiegelijk zwaar en dat binnen twee uur. Met een camera om mijn nek positioneer ik me strategisch langs de meest spectaculaire stukken van het parcours en weet zowaar nog een paar nette platen te schieten ook. Heerlijk.
Na het hoofdevenement breek ik snel mijn tent op, en zet ik mijn tocht naar Cardiff voort. Nog steeds weinig inspirerend, verdwalen over snelwegen en door woonwijken vo… (verder lezen)
British Mountianbike Series
Vanuit mijn prachtige veldje weinig inspirerend door stedelijk gebied. Lelijke huizen, industriële woonwijken, en de constante prikkeling van uitlaatgassen in mijn neus. Langs grote fabrieken van 3M en Corus, maar behalve de snelweg heb ik niet veel alternatieven.
Wanneer ik eindelijk weer wat gras en ruimte om me heen zie zie ik een aankondiging voor een of ander mountainbike evenement. Verwacht een beurs of groot uitgevoerde winkel, maar in plaats daarvan kom ik bij een grote wedstrijd terecht voor het kampioenschap van het Verenigd Koninkrijk. De mecanicien van de nationale ploeg voor onder de 23 stelt mijn voorderailleur af, dus die moet vanaf nu helemaal goed gaan.
Er is ook een mooi uitgerust kampeerterrein aanwezig, en de… (verder lezen)
Vroeg weg, de tent en het zand vochtig door een regenbuitje. De korrels plakken aan mij fiets en velgen als ware het dikke modder, de eerste keer dat ik iets dergelijks ervaar. Goed schoonmaken dus.
De overtochten met de verschillende maatschappijen blijken allemaal even (te) duur, een dikke veertig euro, waar ik een bedrag van een tien a twintig herinnerde voor de vaart vanuit Dublin. Het is niet anders, en ik klim dus aan boord van de snelle Stena draagvleugelboot, om een uur of twee later voet aan wal in Wales te zetten. In de stromende regen.
Ik spendeer dus een tijdje in het toerist information kantoortje annex bibliotheek en plan mijn route. Besluit uiteindelijk een van de fietspaden te volgen die vanaf hier vertrekt en dat blij… (verder lezen)
Dreigende luchten in Wales
De ochtend regent voorbij en wanneer het aan het begin van de middag eindelijk droog wordt schiet ik mijn tent uit. Een niet al te inspirerende route richting Waterford volgt, maar eens bij het zeeveer en het rustige gebied erna wordt het prachtig.
Tevergeefs zoekend naar een overnachtingsplaats beland ik uiteindelijk al in Rosslare, en kan zelfs nog op de late boot naar Wales springen, maar de aankomsttijd van een uur 's morgens spreekt me niet zo aan. De lokale jeugdherberg blijkt een aantal jaar eerder gesloten, en na wat zoeken beland ik uiteindelijk op een verlaten strand.
Bij Wellingtonbridge
Ik voel me beter alhoewel ik af en toe nog flink moet hoesten. Toch maar op weg met een prachtige blauwe lucht en een rustig windje mee. Wanneer Cork eenmaal verdwenen is beland ik in een landschap van licht glooiende heuvels, weilanden en smalle straatjes van elkaar gescheiden door muurtjes en hagen. Open hekken zijn er niet veel, maar uiteindelijk vind ik er toch een een aantal kilometers voorbij Clonmel.
Het kasteel van Lismore
Mijn neus en keel produceren beiden een grote hoeveelheid aan groene troep. Duidelijk, vandaag wordt er dus niet gefietst. Ik spendeer de dag op de bank met mandarijnen en sinaasappelsap.
Altijd blijven lachen!
Aan de late kant verlaat ik de hostel. Rustig ontbeten en flink lopen kleppen met een aantal Fransen en Belgen die ik gister ook al tegenkwam. Dan nog een route plannen. Misschien toch maar niet rechtstreeks naar Dublin, maar via een omweg langs de prachtige westkust. Kom ik in tijdnood dan kan ik altijd nog een trein pakken om volgende week maandag in Oxford te zijn.
Met een vluchtige lucht en een behoorlijk windje ga ik op weg. Koud en ik rij niet echt lekker, misschien dat de drankjes van gister een beetje in de benen zijn gaan zitten. De wind komt van alle kanten, soms mee, soms tegen, en het glooit behoorlijk terwijl ik praktisch langs de rivier rijd.
Het is mooi, maar ik begin langzaam te twijfelen. Is het slim wat ik nu doe? Wa… (verder lezen)
Op het dek word ik begroet door een prachtig licht dat over rollende grasheuvels met hier een daar een cottage uitschijnt. Prachtig en welkom in Ierland. Langs de haven van Cohb, een van de laatste landingsplaatsen van de befaamde Titanic op naar de haven van Ringaskiddy.
Als een van de eerste door de douane, en met de grappen en grollen van de Ieren om me heen slaag ik er uiteindelijk toch in om in Cork aan te komen. Ik mag het wel hier.
Jeugdherberg in en foto's maken. Zowaar weer eten te koop op de markt en prachtige voorgevels op pubs en andere gebouwen. Kaasrecepten worden geschreven in het Gaelic en op straat spreekt men hier Zwitsers, terwijl Nederland onbekend is. Het is gezellig doch regenachtig bewolkt en zodra ik uitgemieze… (verder lezen)
