Fietsen in Oman is heerlijk. Af en toe een beetje extreem, dat wel, weinig winkels, grote afstanden, een brandend zonnetje en eindeloze zanderige vlaktes, maar leuk, afwisselend avontuurlijk, en super gastvrij op het zelfde moment.
Na een aantal dagen Salalah is het weer tijd om op te stappen. Eerst een klein tochtje langs de kust richting Jemen, om eens te testen of mijn beentjes nog werken. Werken dat kunnen ze zeker, en ook het grote temperatuur verschil met Egypte blijkt geen problemen op te leveren.
Een dag of twee later verlaat ik dus mijn hotel, stap in de brandende zon op mijn stalen ros, en zet de vaart er in. Het leek me wel een idee om langs de kust van Salalah naar Muscat te rijden, maar het lukt me niet om duidelijk te krijgen of ik in de buurt van het plaatsje Hasik langs de rotsige kliffen kan blijven rijden.
Ik zweet mezelf dus door het groen-dorre landschap rondom Salalah omhoog de steile bergen in, die voor het speciale klimaat in dit deel van de wereld zorgen. Ieder zomer valt er hier namelijk een moeson regen, de zogenaamde khareef, die er voor zorgt dat het hier heerlijk aangenaam is, terwijl de rest van Arabie wegschroeid. Gevolg: prachtig groen en het voor ons maar moeilijk te bevatten concept van regen tourisme.
Een ander gevolg is dat er in dit bijzondere klimaat een speciaal plantje groeit, de Borgdorfelia Sacra. De hars die twee keer per jaar geoogst wordt, vormt de basis van de heerlijk geurende natuurlijke wierook. Vanaf ver in het verleden zorgde dit produkt voor een grote rijkdom in deze gebieden, doordat het erg gewild was bij de heilige godsdienstige ceremonies tot ver in Europa en Azie. Daar de plant enkel in dit gebied groeide, en de sporen van de handelscaravanen door de wijdse woestijn geheim gehouden werden, onstond een monopolie in de handel en stroomde het geld binnen.
Plotseling passeer ik de groene grens en zit ik plotseling weer midden in de grote kale woestijn. Langs de legercomplexen rondom Thumrait, een laatste benzinepomp met een paar winkeltjes en dan begint een barre tocht.
Onverhard over een stoffige slechte weg tussen toevallig passeerende vrachtwagens door begeef ik me in een onherbergzaam landschap. Niets, maar dan ook helemaal niets te vinden, maar bordevol natuurschoon en vriendelijke mensen. Had ik vooraf al allerlei strategieen bedacht mocht ik zonder water komen te zitten, in de praktijk blijken deze nauwelijks nodig. Bijna iedereen stopt wel even nadat ze mijn fietsende silhouet aan de horizon hebben zien verschijnen, en weigeren weg te gaan alvorens ze er helemaal zeker van zijn dat ze me niet nog ergens mee kunnen helpen.
Af en toe gaat dit ver, heel ver, en dit laat enkel maar zie hoe gastvrij de Omani eigenlijk zijn. Al maanden fiets ik door gastvrij Midden-Oosten, maar gastvrijheid en behulpzaamheid zoals hier heb ik zelden meegemaakt. Flessen water, koekjes en energierepen die me worden toegeschoven of desnoods kilometers verder worden aangeschaft, een tweetal verzoeken om in mijn eer een lammetje te mogen slachten, maaltijden van kamelenvlees en Indische briani rijst en curry's, stukken fruit, en zelfs een volledig uitgeruste catering uit de armen van de mensen van PDO (de Omanistische afdeling van Shell), die er een aantal dagen voor zorgden dat er steeds weer een lunchpakket bij me bezorgt werd. Vooral zonder het laatste was het waarschijnlijk zeer moeilijk geweest het uitgebreide niks tussen Thumrait, Marmul en Haytam te doorkruizen.
Ondertussen speelt de wind me ook parten. Dagen achteraan beuken om maar een stukje verder te kunnen komen. Een avond val ik uitgeput in een bushokje in slaap, de meeste anderen voer ik een strijd om in de onbeschutte leegtes mijn tent met een aantal stenen in positie te manouvreren. Overal zand en een brander die niet meer brand, dus droog brood met kikkererwten en een dadel toe.
Tot mijn verbazing is het best nat in de woestijn, en zit het er vol met leven. Iedere ochtend staat er een dikke laag dauw op mijn tentzijl, en 's nachts is het een drukte van belang met massa's mestkevers en mieren, en andere vreemde diersoorten. Een keer komt het zelfs tot een heuze regenbui, waarna ik 's morgens zo blij als een kind door alle plassen heen loop te crossen.
Hoe leeg hij (zij?) ook lijkt, de woestijn is prachtig. Het zand heeft alle kleuren van de regenboog en varieert van dun en fijn stof tot grote grove keien. Ondertussen wadi's met kleine oases, verdwaalde kamelen en geiten, bedouine vrouwen met maskertjes waarin een grote jaren tachtig bril is uitgesneden, of een dat aan the Phantom of the Opera doet denken. Diep gerimpelde oude mannenkoppen, uitgestrekte rust en stilte, echte duisternis als het donker is, en enkel het licht van de sterren dat daar iets aan veranderd.
Na ruim twee weken bijna onafgebroken in het zadel, arriveer ik op Masirah, een eiland voor de oostkust van Oman. Ruig en verlaten, en dit maal echt aan de zee geniet ik van prive-stranden en heerlijk geurende valleien, asfalt wegen en technisch zandfietsen. Helaas ben ik een aantal weken te vroeg om het broedseizoen van een van de grootste schilpadden populaties ter wereld te aanschouwen, die hier binnenkort aan hun eierleg festijn zal beginnen..
In Sinaw, de eerste stad waar ik in weken kom, is het gedaan met de woestijn, en tussen heuvels en dadelplantages fiets ik omhoog (en ook weer omlaag) naar Muscat toe. Aldaar word ik allerhartelijkst ontvangen door Kate en Greg, die me via Hospitality Club bij hun thuis uitgenodigd hebben. Heerlijk even bijkomen van alle ontberingen van de woestijn, wederom omgeven door allerlei PDO'ers, en daarnaast mag ik zowaar met Kate mee komen duiken.
Al de prachtige dieren die ik de afgelopen weken al eens mijn bord zag passeren en ook nog vele anderen vind ik hier terug. Een grote Mantra Ray, een veelvoud aan Murray Eels en nog veel en veel meer, het is hier een duikparadijs!
Ten einde fietsers Freek en Abel in Iran te treffen, vertrek ik na een aantal dagen in sneltreinvaart richting Dubai. Half fietsend, half liftend door uitgestrekte dadeltuinen en over een redelijk drukke weg gaat het noordwaards, een plotselinge verandering van mijn normaal gesproken toch vrij oostelijke richting, en arriveer ik binnen twee dagen in Dubai.
Dubai is in het kort gezegd niet helemaal mijn stad. Norse gezichten, gesloten personen, grenzeloze competitie op bijna alle vlakken, de hoe-word-ik-zo-snel-mogelijk-rijk mentaliteit, druk en associaal verkeer, hoge, glazen wolkenkrabbers vol onvriendelijk metaal; te veel contrasten met het zo veel vriendelijker Oman. Desalniettemin word ik als een prins ontvangen door Desiree en Elouise en hun vrienden, en mag ik me vergapen aan de indoor skibaan (midden in de woestijn) en de Burj al-Arab, het enige zeven sterren hotel ter wereld.
Doordat er in Iran een twee weken durende Nieuw Jaars vakantie gevierd word, slaag ik er niet in de geplande oversteek per boot naar Bandar-e-Abbas te maken, en koop ik uiteindelijk noodgedwongen een vliegticket naar Shiraz. Aldaar heb ik inmiddels ook al weer de nodige avonturen beleefd, maar die mogen even wachten tot een volgende nieuwsbrief..
