Dag allemaal,
Na een lange tijd van geen bericht, wordt het nu, op de o zo fijne tweede kerstdag weer eens voor een grote update van mijn kant. Om meteen maar bij het einde te beginnen kan ik mededelen dat ik inmiddels in Cairo gearriveerd ben en momenteel in afwachting van de aankomst van mijn familie ben. Kerst verloopt hier erg relax, en eigenlijk zonder dat je er veel erg in hebt; op de straat is het business as usual, maar in het hostel wordt er, onder andere door het elkaar kado doen van bijvoorbeeld sinaasappels en de inname van een rijkelijke hoeveelheid alcoholische versnaperingen, toch nog een beetje een feestje van gemaakt.
WINTER IN TURKIJE
Inmiddels al weer een behoorlijk aantal weken geleden vertrok ik uit het Turkse Goreme, het hart van Cappadocie, bekend voor zijn vele grot woningen en bizarre rotsen, gevormd door een mooi samenspel van zacht vulkanisch gesteente met de eroderende krachten van de regen. Het was er koud; met temperaturen van rond het vriespunt passeerde ik mijn 5000ste kilometer en genoot ik van de prachtige sneeuwbedekte bergen om mij heen en fantaseerde ik al fietsend over het maken van prachtige skitochten. Overnachten in hotels; een groot contast met het vele kamperen waar ik inmiddels aan gewend was geraakt, en lunchen in warme restaurants met een kop thee in mijn knuisten gedrukt en zo dicht mogelijk tegen de kachel aangeschoven.
BUIKPIJN
Na een paar dagen winterbikkelen waren de bergen echter op en daalde ik af naar warmere, lager gelegen oorden. Het met enige regelmaat verorberen van lekkere soepjes met schapenhersenen ging me echter niet in de koude kleren zitten, en voor straf moest ik dan ook een aantal nachtjes blijven liggen in Gazi Antep. Te snel dacht ik al wel weer te kunnen fietsen, hetgeen er voor zorgde dat ik na een aantal dagen verschrikkelijk krampen met een misselijke kop in Allepo, Syrie aankwam. Een aantal dagen hoognodig relaxen met fietsbelg Jacques en Jess en Lise die ik eerder in Goreme tegenkwam zorgden uiteindelijk voor mijn hoognodige herstel.
OUDE STENEN
Syrie is het land van de Oude Stenen. Overal te vinden; een kasteeltje hier, een oude Romeinse enclave daar, het land staat er vol mee. Eerste doel was het prachtige Apamea, eens een grote stad waar in klassieke tijden een half miljoen mensen bivakeerden, nu een impossante kilometerslange oude stenen weg, omgeven door grote rijen unieke pilaren met zuurstokmotief. Helene en Romain (http://tandaventures.free.fr/), twee franse fietsers die ik 's daags eerder ontmoette, bleken hierbij de perfecte gidsen met hun groote enceclopedie aan geschiedenisleraar-kennis.
De weg voerde verder naar het kasteel der kastelen, dat ook wel bekend staat als het Crac des Chevalies. Een kasteel in een kasteel in een kasteel, volgepakt met geheime en verborgen doorgangen, hoge torens en prachtige uitzichten. Ooit gebouwd, daarna door de kruisvaarders verstevigd en door de Arabieren nogmaals ommuurd. Prachtig.
SNEEUW
Lekker gemaakt door de heerlijke sneeuw in Turkije leek het me wel een idee een mooi stukje te gaan skieen in een van de vele resorts in Libanon, en al glijdend te genieten van een prachtig uitzicht op de Middelandse Zee. Het lot wilde echter anders, want bij een exploratief fietstochtje naar boven toe bleek al snel dat er nog veel te weining witte massa aanwezig was om een mooi glijfestijn te organiseren.
VEILIGHEID
De weg voerde dus verder naar Beirut. Het stadshart aldaar kan worden omschreven als een groot militair checkpoint, waartussen de lokale bevolking zich prima vermaakt op de vele terassen. Kijk je eerst nog met een schuin oog en wat ongemakkelijk naar de massale aanwezigheid van de ordelijke machten, een bak thee en een ijsje later komt alles je erg normaal en ontspannen voor, en sla je nauwelijks meer acht op het hele tafereel. De snelheid waarmee dit gebeurt is echter bijna eng te noemen.
BALEN
Door de smog ging het vervolgens omhoog, naar het plaatsje Baalbek. Ooit thuisbasis van de Hezbollah, maar nu weer veilig te betreden voor een bezoek aan een van de best bewaarde tempelcomplexen ter wereld. Zie je in musea vaak maquettes van hoe een Romeinse tempel er ooit uitgezien moet hebben, hier vind je er een die de tand des tijds met vlag en wimpel doorstaan heeft en er nog bijna precies zo uitziet zols hij honderden jaren geleden neergezet is. Collonades, relieven, tekeningen in de resterende 'dakdelen', prachtige frutsels die nog in vol detail te aanschouwen zijn, kortom, net echt. Helaas dacht mijn camera hier iets anders over, en zorgde een te kort aan batterijkrachten er voor dat ik een en ander niet precies zo in beeld kon brengen als ik van plan was. Dan nog maar een keer terug komen dus..
TERUG NAAR SYRIE
Na een dagje rondhangen in Syrie was het tijd voor nog meer oude stenen, die ze hier, zoals ik al zei, erg veel hebben. Naar de wijselijke raad van Jacques besloot dat ik dat ditmaal de bus voor het nodige transport ter plaatste zou zorgen, en bevond ik me een middag later in de woestijnen rondom Palmyra. Moeten Apamea en Baalbek het voornamelijk hebben van de prachtige details en de perfecte staat waarin veel ruines nog verkeren, dan moet dit palmdorp het voornamelijk hebben van de hoeveelheid. Ruine na ruine, het was alsof ik mijn middelbare schoolboeken van Latijn binnenliep.
OP NAAR JORDANIE
Om de cirkel weer rond te maken, genoot ik voor vertrek vanuit Damascus nog even van een lekere ovenschaal vol lamshersenen met frietjes, hetgeen natuurlijk weer resulteerde in een fijne diaree aanval. Met en ziek en pijnlijke buik het land dus weer uit, na een verschrikkelijke nacht in een ranzig hotel. In het buurland deden ze dat gelukkig een stukje beter, maar daar was de prijs dan ook naar. Als bonus kreeg ik er echter Beat (http://www.ontheroad.ch/), een Zwitserse fietser, bij kado.
STONED
Na de eenvoudige realisatie dat we beiden dezelfde kant om moesten, reden we getweeen over de kleine weggetjes die het Jordaanse gebergtes doorkruizen op weg naar de Dode Zee. Vlak bij het dorpje Birma overviel het noodlot ons echter toen de ketting van Beat besloot ook eens op vakantie te willen en de gebieden naast de normaal getande banen te verkennen. De lokale schooljeugd besloot ons daarop te verwelkomen met een heerlijke stenenregen, die erger leek te worden naar mate ze er achter kwamen dat we dit niet erg appricieerden. We maakten ons dan ook snel uit te voeten en begaven ons verder richting de grootste depressie op aarde.
SHITHAPPENS
De onrustige maag van Beat zorgde er aldaar voor dan we bijna een overnachting in het aldaar gelegen Marriott wisten te regelen, maar onze overtuigingskracht bleek alhoewel voldoende voor de mooie dame van Guest Relations, toch niet groot genoeg om ook de General Manager aan onze zijde te scharen. Even later lagen we dus gewoon weer onder de blote hemel op een plekje niet al te ver van de weg.
KING'S HIGHWAY
Alle dieptepunten worden gevolgd door een stijgende lijn. Zo ook voor ons. Van ver uit het negatieve klommen we ruim 1600 meter omhoog, op naar de fameuse King's Highway. Alhier aanvankelijk wederom vervelende kinderen tot een jaar of 25 die voor de nodige paranoide gevoelens zorgde; iemand die je even daarvoor nog vroeg of je geen trek had in een kop thee, kon het volgende zo maar ineens een steen achter je aan gooien. De grote hoeveelheid aan venijnig stijle en soms erg lange klimmen zorgden voor een veelvoud aan hoogtemeters, en uiteindelijk een stuk minder kilometers dan we vooraf ingecalculeerd hadden.
PETRA
Onze inspanningen werden echter beloond; na een aantal dagen noeste arbeid ariveerde we in het stadje Wadi Musa, thuisbasis van het grote tempelcomplex van Petra, jullie allen zeer zeker bekend uit de Indiana Jones films. Onze hooggespannen verwachtingen sloegen helaas snel om in een diepe deceptie, toen we nader kennis maakten met de lokale bevolking van dit veel te toeristische dorp. De combinatie van blanke huid en blonde haren riepen veel al assosiaties op met ongelimiteerde rijkdom, en we werden dan ook geacht om zonder uitzondering minimaal drie keer zo veel te betalen als een normale persoon, hetgeen opliep tot compleet gestoorde prijzen van bijvoorbeeld bijna 10 euro voor een simpele tube tandpasta, en entree prijzen van 30 euro inclusief studentenkorting..
EGYPTE
En toen, precies hondertweeenveertig dagen na vertrek, bevond ik me in tax-free bierparadijn Aqaba, en kwam ineens de realisatie dat ik helemaal vanuit Amsterdam naar de Rode Zee was gefietst. Een vreemd gevoel en toch wel iets speciaals. Dit werd ook bevestigd door de verbaasde blikken van een aantal Nederlanders die ik op de boot naar Nuweiba tegenkwam en de hotelmedewerker in Dahab die maar niet kon geloven dat ik helemaal op de fiets was gekomen. Na een overnachtingsmogelijkheid voor mijn lieve Vittorio geregeld te hebben, bracht een bus me verder naar Cairo, alwaar ik onder andere mijn visum voor Iran aanvroeg. Fingers crossed dus..
FIJNE KERST EN GELUKKIG NIEUWJAAR!
Rest me nog jullie allemaal de beste wensen voor de resterende uren van deze tweede kerstdag toe te dichten en natuurlijk ook alle goeds voor volgend jaar, opdat jullie er ook allemaal in mogen slagen jullie verlangens te verwezelijken zoals ik dat het afgelopen jaar heb kunnen doen.
Heel veel groeten,
Eelco
