Dag allemaal,
Eindelijk weer een teken van leven na een lange radiostilte van mijn kant. Een aantal dagen nadat ik Istanbul verliet kwam ik er namelijk achter dat mijn kleine organizer die ik tot nog toe gebruikte voor het onderhouden van mijn dagboek ook aan vakantie toe was. Aangezien het me sindsdien eigenlijk niet meer gelukt is om een teken van leven uit het kleine machientje te voorschijn te toveren, is het dus sindsdien stil op mijn website.
Nadat ik een fijne pauze nam in Edirne, en allervriendelijkst werd opgevangen door een locale huisarts aldaar, die me tot zijn hoogste gast benoemde, was het tijd voor Ramadan. Alhoewel ik me er zer zeker van bewust was dat deze periode er aan zat te komen, had ik inmiddels allervriendelijks beloofd om mijn eigen Tukse linzensoep voor mijn gastfamilie te bereiden, op wat uiteindelijk de eerste dag van de Vastenmaand bleek te zijn, hetgeen een hele extra dimensie aan mijn kookkunsten toevoegde. De maaltijd beviel erg goed, al vonden ze mijn manier van preparatie en voornamelijk het gebruik van de blender toch wat onorthodox.
De weg naar Istanbul bleek goed gevuld met tegenwerkende luchtstromen, waardoor de tocht uiteindelijk dreigde te vervallen in een soort van martelgang, maar na een aantal dagen bikkelen en een slotetape van rond de 150km die zowat 10 uur in beslag nam, en voor meer dan 80km door de volgebouwde en drukke voorsteden van Istanbul liep, bevond ik me uiteindelijk toch weer op bekend terrein tussen de hostels van Sultan Achmet, in de schaduw van Aya Sofia en de Blauwe Moskee.
Het plan was zo kort mogelijk in de stad te verblijven, mijn visum voor Syrie te regelen en er weer vandoor te gaan. Het lot wilde echter anders, en hoewel ik binnen een drietal dagen in het bezit was van de felbegeerde stempel, bleef ik toch nog bijna een week hangen om me in het populaire Taksim te vermaken met vele mensen die ik daar tegen kwam, en te genieten van de concerten van The Troublemakers en Dorfmeister met zijn band Tosca. Een mooie bijkomstigheid bij het ophalen van mijn Syrische visum was trouwens mijn ontmoeting met Erika, die samen met haar vriend Robin eveneens mijn route richting Egypte zal volgen. Hun avonturen kun je lezen op http://www.travelblog.org/Bloggers/Banchory-to-the-Bosph.../
Uiteindelijk was het toch echt tijd om verder te trekken en na een boottocht naar het nabij gelegen Yalova, begaf ik mij in de Anatolische kou. Na een dag schuilen in Eskisehir klaarde het weer echter dusdanig op dat het weer plezant werd om mijzelf in het zadel te hijzen. Het verschil tussen dag en nacht blijft echter groot; fietste ik overdag vrolijk in korte mouwtjes rond, na een nacht kamperen stond er vaak een fijn ijslaagje op mijn buitentent.
Door de bizarre landschappen die de onderdanen van koning Midas eeuwen geleden in de rotsen uitschraapten, reed ik door naar de Anatolische hoogvlaktes. Lekker vlak en door een verkeerde afslag ook nog eens op de groote weg, dus de dagafstanden schoten omhoog.
Nadat ik na een aantal dagen had lopen crossen, belande ik in een klein pension bij Sultanhani en werd ik na een heerlijke middag kletsen met schoenmaker Farit, bij zijn vrienden tapijtreparateurs achtergelaten. Nooit zo iets aparts gezien, erg interessant ook, zeker de feitjes die ze me over de verschillende tapijten wisten duidelijk te maken. En, nadat ik aangaf dat een gemiddelde Nederlander zo rond de 2000 euro per maand zou verdienen, vonden ze het tijd dat ik omgeschoold zou worden. Gezien hun rijke opdrachtgevers verdienden de beste mannen maarliefst 3000 euro's in de maand; ik moest dus ook maar een tapijtreparateur worden. Natuurlijk bakte ik er niet veel van, en na een paar verkeerde steken en het te ver aantrekken van de draad, leek het ze toch beter dat ze zelf hun tapijt af te maken.
Na een prachtige wandeling door de herfstige Ilhara valei, fietste ik door de beginnende sneeuw naar Goreme, de 'hoofdstad' van Cappadocie toe, waar ik getrakteerd werd op nog meer sneeuw. De winter komt er dus echt aan, hoogtijd om de 5000km grens te doorbrekenen en door te stoten naar Syrie dus!
Veel groeten,
Eelco
