Dag allemaal!
De vaart is er een beetje uit, ik doe het lekker rustig aan, en de teller is de 3500km (een tiende!) gepasseerd. Morgen rijd ik Turkije binnen, en op moment van schrijven bevind ik me in een mooi weiland met uitzicht op Bulgarije (hemelsbreed een kilometer of 10 schat ik zo).
Weer veel gebeurd de afgelopen tijd. Vanuit Dubrovnik fiets samen met Micheal en Daniel, twee Duitse fietsers ook onderweg naar China, maar dan met tussen door een vliegticket twee vliegtickets; eerst van Athene naar Nairobi, en dan vanuit Zuid Afrika naar India toe. Helaas zijn ze niet in bezit van een website, dus die kan ik hier helaas niet even pluggen. In Monte Negro willen zij nog een aantal dingen bekijken waar ik niet in geinteresseerd ben, maar later in Tirana kom ik ze weer tegen.
Na verassend mooi Monte Negro, kom ik in een nog verassender Albanie terecht. Geen rijk land, maar erg veel te zien, super vriendelijke mensen (een aantal keer bij mensen thuis uitgenodigd), en een geschiedenis die iedere dag die je langer blijft, interessanter lijkt te worden. Voor mij een super plek waar ik zeker binnenkort nog eens terug wil komen, en voor diegenen die niet afgeschikt worden van Oost-Europa en basic (en dan echt zeer basic), zeker ook een aanrader. Houd er wel even rekening dat een Albanees die knikt en 'jo' roept, het tegengestelde bedoelt van wat wij denken, en 'po' en schudden gelijk staat aan een bevestiging.
In Tirana door Laura van Outdoor Albania (http://www.outdooralbania.com/) uitgenodigd tijdens het Mechelen-Skits-weekend een weekendje mee te gaan raften (door laag water ivm de nazomer was het meer river-hiken, maar zeker een aanrader), en me daarbij zeer goed vermaakt, ook met de Albaneese studenten die mee waren.
Toen ik terug in Tirana verder wilde rijden, kwam ik er achter dat een van de bevestigingsdragers voor mijn stuurtas gebroken was. Gelukkig was Arkel (http://www.arkel-od.com/) zeer prompt met hun reaktie (zelfde avond beloofden ze me de benodigde onderdelen toe te sturen), maar mijn plan om een en ander onderweg in Thessaloniki op te pikken bleek wat lastiger. Uiteindelijk de Universiteit van Thessaloniki bereid gevonden dit te doen, maar voordat ik dat alles geregeld had, waren we al weer een paar dagen verder. Dit (en nog een paar andere dingen) zorgde er dan ook voor dat ik mijn voornemen om samen met Yvette (http://www.bikeforchildren.com/) van Istanbul naar Damascus te fietsen moest laten varen.
Na nog een aantal dagen heerlijk Albanie, en duur, maar makkelijk wildkampeerbaar Griekenland, kwam ik eindelijk in Thessaloniki aan. Toevalligerwijs precies op de Europeese dag tegen-het-gebruik-van-de-auto, iets waar ik nog nooit van gehoord had. Of ik zin had ook even mee te komen naar de manifestatie in het centrum.
Daar aangekomen stond de burgemeester, inclusief twee camerateams, een aantal journalisten en een paar fotografen me op te wachten. Als een held werd ik onthaalt en ik moest even met de burgemeester komen praten. What the..?? De beste man verwelkomt me in zijn stad en wenst me veel succes met mijn verdere reis, en ik bedankt hem met mijn bek vol tanden. Een fotograaf van het studentenmagazine weet zelfs een complete geheugenkaart van zijn super deluxe digitale camera vol te schieten, en belooft me een aantal foto's toe te sturen.
De volgende ochtend sta ik inderdaad met mijn fietsje in de krant. Het artikeltje (http://www.weijmans.net/images/artikel-krant-thessaloniki.jpg) wat er bij staat bevat welliswaar de nodige fouten, maar desalniettemin grappig om jezelf in de krant terug te zien, zeker aangezien ik voor mijn gevoel nou nog niet echt een wereldschokkende prestatie heb neergezet.
Vassilios Papacharisis, een van de beheerders van het sportcentrum, en ook de persoon die me uitgenodigd had, behandelt me echt als een prins. Ik mag kosteloos van de faciliteiten van het centrum gebruik maken, slaap op de judomat en krijg met een eigen sleutel toegang tot het gebouw. Ondertussen probeert hij alles te regelen om het me maar naar de zin te maken. Super! Wanneer ik uiteindelijk vertrek doet hij me een compleet universiteitstenue (t-shirt, polo, cap en speldje) kado.
Verder door Griekenland over veelal mooie, maar enigszins drukke wegen, en nu dus op naar Turkije waar hopelijk een mooi postpakket op me te wachten ligt. Ik beloof bij deze trouwens beterschap voor mijn website, ik zal in Edirne, en anders zeker in Istanbul, er voor zorgen dat er wat meer informatie op te vinden gaat zijn over wat nou eigenlijk mijn precieze plannen zijn, en wat het postschema precies is, zodat jullie me fanmail enzo kunnen gaan sturen.. ;)
Tot zover.
Heel veel groeten van Eelco, die zich gigantisch aan het vermaken is, maar het best moeilijk vind om door zoveel mensen zo gemist te worden.
