Eindelijk weer eens een nieuwsbrief! Het heeft even geduurd, we zijn bijna een maand verder, er staat bijna 2500km op de teller en ik zit inmiddels in Dubrovnik. Er zijn weer een boel emoties de revue gepasseerd, en de nodige avonturen beleefd en mooie plaatsen bezocht.
Allereerst stond de maand in het teken van afscheid nemen. Wat blijft dat toch altijd moeilijk. Na natuurlijk het grote afscheid vlak voor mijn vertrek en de geplande maar verregende eerste mee-rijd etape, ben ik bij een groep vrienden op bezoek geweest die in Istrie (Croatie) vakantie aan het houden waren. Heerlijk een aantal daagjes relaxen en bijkletsen, en gek hoe snel je je weer thuis gaat voelen. Zodra ze na een aantal dagen weer terug naar huis zouden gaan, stond ik bijna op het punt gewoon in het busje te stappen en mee terug naar Amsterdam te rijden, totdat ik me weer realiseerde dat ik op de fiets was en verder zou rijden richting Istanbul, in plaats van terug naar huis..
Daarnaast ben ik lekker op speurtocht naar Marco Polo gegaan. Na allereeerst zijn vormalige huis in Venetie (tegenwoordig theater en helaas gesloten) bezocht te hebben, kwam ik in Kroatie op het spoor van zijn waarschijnlijke geboortehuis op het eiland Korcula, dus daar moest ik ook even heen natuurlijk. De roots van Marco zijn me dus bekend, de zegen van de Paus sla ik even over, maar volgens mij ben ik nu voldoende voorbereid om volgend voorjaar/zomer delen van zijn befaamde Zijderoute oner handen te mogen nemen.
Tenslotte misschien nog wel de belangrijkste, maar misschien ook wel vervelendste gebeurtenissen van de afgelopen maand, ik ben in Split namelijk bestolen. Terwijl ik een half uurtje mijn fiets onbewaakt achter liet, heeft iemand het nodig gevonden de plunjezak achter op mijn fiets, waarin zich mijn gloednieuwe Tatteljee slaapzak en mijn tentje bevonden, mee te nemen. Een hele dag chaos en frustratie met aangifte doen en alle andere zaken die bij zo'n situatie komen kijken.. Heb nog een berg posters door de stad heen opgehangen in de hoop dat iemand de spulle wellicht terug zou brengen, en met wat hulp van anderen een oproep op de lokale radio laten doen en het zelfs bijna tot een optreden tijdens de Miss Dalmatie verkiezingen geschopt, maar helaas voorlopig nog te vergeefs. Ik rijd sinds dien dan ook rond met een niewgekochte lichtgewicht slaapzak en een veel te grote twee persoonstent.
Dit alles heeft echter ook weer zijn goede kanten gehad, omdat het me heel duidelijk heeft laten zien hoe warmhartig Kroaten kunnen zijn. Ik werd min of meer onder de hoede genomen van de bazin van de camping waar ik verbleef, die werkelijk alles deed om me maar te kunnen helpen, net als vele andere mensen die ik in de stad ontmoette en mijn poster lazen. Een groot verschil met hun vele vrij afstandelijke en op toeristengeld belustte medelanders die je veelal op de eilanden en andere plaatsen waar ook maar iets toeristisch te doen was vond.
Tot zo ver voor deze keer, wie weet wat ik de komende weken allemaal ga beleven..
Veel groeten,
Eelco (die elke dag een nieuw avontuur beleeft)
