Reisverslag
Alhier een verzameling van de reisverslagen/nieuwsbrieven die ik tijdens de reis verstuurd heb. Iets gemist of later pas op de mailinglist gekomen? Geen zin om het hele weblog nog eens door te nemen? Hier lees je wat je nog niet wist..
Alhier een verzameling van de reisverslagen/nieuwsbrieven die ik tijdens de reis verstuurd heb. Iets gemist of later pas op de mailinglist gekomen? Geen zin om het hele weblog nog eens door te nemen? Hier lees je wat je nog niet wist..
Na zeshondervijfentwintig dagen en meer dan vierentwintigduizend kilometer op de pedalen is het dan eindelijk zo ver! Ik ben terug op Bali!! Terug in het land van de gekleurde sarong, heilige koeien, gegrilde varkentjes, lachende gezichten, verveelde aapjes, rode toeristen, gebakken bananen, gezellige warungs, stortende regen en eeuwige zonneschijn. Tijd om even flink te gaan genieten dus, en tot snel weer terug thuis in Europa!
Het is halverwege de ochtend wanneer ik in Kota Kinabalu arriveer. De vlucht vanuit Taiwan is zonder al te veel bijzonderheden verlopen, behalve dat ik mijn eerste woordje Indonesisch heb geleerd. 'Tolung buka jendela', ofwel, 'Kunt u alstublieft het raam open doen'. Erg handig zo halverwege de oceaan.
Onder aanmoediging van een groep porters zweet ik mijn fiets in elkaar. Mijn idee was dat ik de overgang vanuit koud Japan wat zou vergemakkelijken door tussendoor Okinawa en Taiwan te bezoeken, maar dat blijkt in de praktijk toch niet helemaal waar. Oef, wat een hitte.
De tweede verassing komt wanneer ik tot de realisatie kom dat in Maleisie links gereden word, maar zodra ik dan eenmaal in mijn hostel gesetteld ben en voorzien van een… (verder lezen)
De zon gaat langzaam onder terwijl we de haven van Keelung binnen drijven. Met een loods voor ons uit worden we over de juiste route naar binnen gestuurd, terwijl op een muur vervaagd een 'Welcome to China' te lezen is. Een overblijfsel van voorbije tijden, waarin Taiwan en China nog van dezelfde mogendheid deel uit maakte. De communisten versloegen de democraten, die hun toevlucht namen op Taiwan, en tot op heden maken beiden elkaar nog steeds uit voor bezetters van eigen land.
De douane door gaat vlekkeloos, en buiten bruist het. Wat is het hier anders in vergelijking tot het saaie, goed georganiseerde en brave Japan! Duizenden scooters crossen toeterend door elkaar heen en zigzaggen over de meerbaanswegen, het is smerig en het ruikt n… (verder lezen)
Na een succesvolle fietsreparatie in Nagano en een heerlijk culinair verblijf bij Erika, werden de afgelopen weken voornamelijk gekenmerkt door afwisselend bittere kou en gloeiende warmte, in combinatie met een aantal belangrijke mijlpalen, maar een zeer gering aantal kilometers in het zadel. Hoe dat kwam, lees je hieronder.
Na ruim een week verblijf binnen de gastvrijheid van Erika haar appartement uitgerust met een heerlijke keuken, verwissel ik met enige tegenzin haar warme omgeving voor de flink koudere buitenlucht. Regenspetters vergezellen me, ik overweeg terug te gaan, maar zet toch door.
In regenkleding gehuld word ik dus op de eerst volgende heuvel verrast door een fri… (verder lezen)
Allereerst een shout-out naar alle mensen die me de afgelopen maanden in Japan gastvrij hebben ontvangen via CouchSurfing.com en HospitalityClub.org. Zonder jullie had ik me nooit zo veel in Japan kunnen vermaken als ik dat gedaan heb, en daarnaast heb ik door jullie een boel over de lokale cultuur kunnen leren op een manier die onmogelijk was geweest had ik de hele tijd in mijn tentje gelegen. Ken (+ouders), Greg, Yohei (+ouders), [url=http://couchsurfing.com/profile.html?id=76… (verder lezen)
Ooit, lang geleden was het leven goed. Koek en ei, iedere avond gouden schalen met gebakken vlees en verse groente, meerdere sterren op de deur van een schitterende hotel kamer. Duidelijk genieten, doen waar je zin in had. Trek in iets lekkers? Prima, gewoon doen. Een rondje bier? Geen punt, gerstennat gaat hier per kilo. Iets leuks gevonden? Van jou dus. Maar die tijden zijn niet meer, dat was vroeger, toen het gras nog groen was en de wolken blauw. Alhoewel...
We springen bijna twee maanden terug in de tijd. 1 augustus 2006. De dag dat ik precies een jaar onderweg was, en voor de tweede keer afscheid zou nemen. Een heerlijke week bij Nancy en Tina, en zelfs konijn Quinquin had er een nieuw idool bij.
Dit keer ging ik echter niet all… (verder lezen)
De geur van verse regen, het geluid van de kleur groen, de wind als een grote broer, soms een duwtje in de rug, soms een grote pestkop.
De lach op het gezicht van een mooie vrouw, een opgeheven hand, spelende kinderen, overal hetzelfde, gegroefde gezichten, blauwe ogen.
Hoofddoek op of af, lange mouwen, diep decolleté, netjes in pak, afgeragde vodden. Europees of exotisch, stijlvol, soepjurken, nachtpon met pet.
Eten zoals het uitkomt. Mes en vork, lepel, stokjes, blote handen of met brood, altijd rechts want met links reinig je je kont, meestal lekker, soms ook minder. Rijst met abrikozen, macaroni met vis, lamsvlees, baba ghanoush, schapen hersenen, kameel-steak, Pakistaanse curries, yoghurt met smaak, vet met iets, noedel… (verder lezen)
Bijna twee maanden in China. Wat heb ik geleerd? Veel! Gezien? Wat minder. En gefietst? Tsja, dat is een heel ander verhaal..
De grens over was een uitdaging waar ik vorige keer niet over vertelde. Kyrgistan was lief, bijna makkelijkste grenswachten van het afgelopen jaar, maar China was een ander verhaal. Over een smalle berg weg langs een omgevallen vrachtwagen met katoen manoeuvreren, wachten bij het hek, en naar het hokje voor een stempel. Dacht ik. De beste man weigert namelijk mijn paspoort terug te geven. Spreek alleen Chinees, kan geen toelichting geven, dus dan is het oorlog. Die pas is namelijk van mij en van niemand anders.
Vriendelijk vragen gaat uiteindelijk over in een stuk minder vriendelijk, en uiteindelijk ga ik zelf… (verder lezen)
Het is al weer behoorlijk lang geleden sinds de laatste update, veel gebeurd, maar aan een eerder schrijven kwam ik eenvoudig weg niet toe. Er is veel gebeurd, dus vandaar een verdeling over twee verschillende postings; over een week of twee de voltooing van het verhaal wat ik alhier zal beginnen.
De laatste keer sloot ik af met het feit dat ik voor een keuze stond over hoe verder. Het antwoord is dat ik uiteindelijk tot een ontdekkingstocht door Tadjikistan gekomen ben. Over een van de hoogte wegen ter wereld, extreme hoogtes en eeuwige sneeuw. Het zolder van de wereld, ofwel de Pamir Highway. Maar zo ver is het nog niet.
Vanuit Bukhara zette ik koers rihting Samarkand. Over saaie platte wegen, die er gek genoeg precies zo uitzagen… (verder lezen)
Dag allemaal,
Inmiddels ben ik aangeland in Bukhara, Oezbekistan, parel van de Zijderoute, nadat ik al bussend Iran en bikkelend Turkmenistan doorkruisd heb. De teller is (eindelijk) de 10.000 gepasseerd (jeeuw!), en ik heb inmiddels mijn eerste lekke band mogen vaststellen (ik dacht al dat er iets mis was met mijn banden, maar nu wee ik eindelijk zeker dat ze toch normaal zijn en ook gewoon lek kunnen gaan).
Zoals ik vorige keer al vertelde vloog ik vanuit Dubai naar Shiraz om daar Freek en Abel te ontmoeten. Vol verwachting, want Iran zou fiets paradijs op aarde zijn als we iedereen anders mochten geloven. Helaas pakte dat wat anders uit; een prachtige dag in oogverblindend mooi maar errug druk Shiraz, werd helaas op brute wijze afg… (verder lezen)
Fietsen in Oman is heerlijk. Af en toe een beetje extreem, dat wel, weinig winkels, grote afstanden, een brandend zonnetje en eindeloze zanderige vlaktes, maar leuk, afwisselend avontuurlijk, en super gastvrij op het zelfde moment.
Na een aantal dagen Salalah is het weer tijd om op te stappen. Eerst een klein tochtje langs de kust richting Jemen, om eens te testen of mijn beentjes nog werken. Werken dat kunnen ze zeker, en ook het grote temperatuur verschil met Egypte blijkt geen problemen op te leveren.
Een dag of twee later verlaat ik dus mijn hotel, stap in de brandende zon op mijn stalen ros, en zet de vaart er in. Het leek me wel een idee om langs de kust van Salalah naar Muscat te rijden, maar het lukt me niet om duidelijk te kr… (verder lezen)
Kilo's karton, meters tape, bloed, zweet, tranen en een alcoholstift later is het dan eindelijk zo ver. De taxi is betaald, de porters hebben me afgezet, en de check-in heeft na enig conclaaf mijn lading zonder morren geaccepteerd. Braaf rolt de speciaal voor deze trip gekochte canvaszak over een massa wieltjes uit het zicht, terwijl mijn lieve fietsje door twee stoere mannen naar achter geescorteerd wordt. Nog even en dan is het zo ver; ik vlieg naar Oman!
Meteen nadat ik al weer een behoorllijk aantal weekjes geleden in Cairo aankwam, realiseerde ik me dat Jemen toch niet een al te handig reisdoel was. De boot die ik wilde nemen zou moeilijk te vinden zijn, en alhoewel Saudie Arabie bereidt was me een transit visum aan te bieden, zorgd… (verder lezen)
Dag allemaal,
Na een lange tijd van geen bericht, wordt het nu, op de o zo fijne tweede kerstdag weer eens voor een grote update van mijn kant. Om meteen maar bij het einde te beginnen kan ik mededelen dat ik inmiddels in Cairo gearriveerd ben en momenteel in afwachting van de aankomst van mijn familie ben. Kerst verloopt hier erg relax, en eigenlijk zonder dat je er veel erg in hebt; op de straat is het business as usual, maar in het hostel wordt er, onder andere door het elkaar kado doen van bijvoorbeeld sinaasappels en de inname van een rijkelijke hoeveelheid alcoholische versnaperingen, toch nog een beetje een feestje van gemaakt.
WINTER IN TURKIJE
Inmiddels al weer een behoorlijk aantal weken geleden vertrok ik uit het Turkse… (verder lezen)
Dag allemaal,
Eindelijk weer een teken van leven na een lange radiostilte van mijn kant. Een aantal dagen nadat ik Istanbul verliet kwam ik er namelijk achter dat mijn kleine organizer die ik tot nog toe gebruikte voor het onderhouden van mijn dagboek ook aan vakantie toe was. Aangezien het me sindsdien eigenlijk niet meer gelukt is om een teken van leven uit het kleine machientje te voorschijn te toveren, is het dus sindsdien stil op mijn website.
Nadat ik een fijne pauze nam in Edirne, en allervriendelijkst werd opgevangen door een locale huisarts aldaar, die me tot zijn hoogste gast benoemde, was het tijd voor Ramadan. Alhoewel ik me er zer zeker van bewust was dat deze periode er aan zat te komen, had ik inmiddels allervriendelijk… (verder lezen)
Dag allemaal!
De vaart is er een beetje uit, ik doe het lekker rustig aan, en de teller is de 3500km (een tiende!) gepasseerd. Morgen rijd ik Turkije binnen, en op moment van schrijven bevind ik me in een mooi weiland met uitzicht op Bulgarije (hemelsbreed een kilometer of 10 schat ik zo).
Weer veel gebeurd de afgelopen tijd. Vanuit Dubrovnik fiets samen met Micheal en Daniel, twee Duitse fietsers ook onderweg naar China, maar dan met tussen door een vliegticket twee vliegtickets; eerst van Athene naar Nairobi, en dan vanuit Zuid Afrika naar India toe. Helaas zijn ze niet in bezit van een website, dus die kan ik hier helaas niet even pluggen. In Monte Negro willen zij nog een aantal dingen bekijken waar ik niet in geinteresseerd ben,… (verder lezen)
Eindelijk weer eens een nieuwsbrief! Het heeft even geduurd, we zijn bijna een maand verder, er staat bijna 2500km op de teller en ik zit inmiddels in Dubrovnik. Er zijn weer een boel emoties de revue gepasseerd, en de nodige avonturen beleefd en mooie plaatsen bezocht.
Allereerst stond de maand in het teken van afscheid nemen. Wat blijft dat toch altijd moeilijk. Na natuurlijk het grote afscheid vlak voor mijn vertrek en de geplande maar verregende eerste mee-rijd etape, ben ik bij een groep vrienden op bezoek geweest die in Istrie (Croatie) vakantie aan het houden waren. Heerlijk een aantal daagjes relaxen en bijkletsen, en gek hoe snel je je weer thuis gaat voelen. Zodra ze na een aantal dagen weer terug naar huis zouden gaan, stond i… (verder lezen)
Dag allemaal,
Gister, in de beschutting van de pruimenboomgaard waar ik aan het kamperen was, had ik deze tekst al willen schrijven, maar helaas belemerde het gebrek aan resterend daglicht mij daarbij. Nu, onder de beschutting van de patio van een Chinese afhaaltent, waar ik alles mag bestellen, behalve thee, komt het er dan toch van.
Ik bevind me inmiddels in Weingarten, een klein stadje een kilometer of twintig ten oosten van Karlsruhe en het is zowaar aan het regenen. Ik had beloofd dat ik nog eens aan mijn website enzo zou gaan knutselen als ik 'ergens in Duitsland zou zijn en het zou regenen' en laat hier nu toevallig een internet-cafe om de hoek zijn.. Ik ga zo dus even mijn best doen om te kijken of ik nog wat in elkaar kan zet… (verder lezen)